Ενας εμπειρικός κανόνας διαχείρισης που μπορεί να αποδειχθεί σωτήριος σε περίπτωση που μας χτυπήσει την πόρτα η ανεργία. Η απόλυση αποτελεί μία δύσκολη κατάσταση, η οποία πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως κάθε σοβαρό πρόβλημα στη ζωή μας. Αυτό σημαίνει σωστή διαχείριση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την απόλυση. Στη χάραξη στρατηγικής για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα απαιτείται η δημιουργία της λεγόμενης «εφεδρείας». Τι σημαίνει αυτό;


Επειδή τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο, θα πρέπει πάντα να έχουμε έτοιμα -ή έστω στο πίσω μέρος του μυαλού μας- εναλλακτικά σενάρια διαφυγής. Ας μην υποβαθμίζουμε τα μαθήματα της ιστορίας: ακόμα και μεγαλύτεροι στρατηγοί έχασαν μάχες, διότι δεν είχαν εφεδρικό σενάριο. Και η χάραξη εφεδρικών σεναρίων γίνεται πιο νηφάλια και αποτελεσματικά πριν προκύψει το πρόβλημα και στη συγκεκριμένη περίπτωση η απόλυση.

Ενα ακόμα πλεονέκτημα στην αναζήτηση εναλλακτικών σεναρίων μετά την απόλυση είναι η μείωση του άγχους και του φόβου μπροστά σε αυτό το δυσμενές ενδεχόμενο. Αυτό με τη σειρά του έχει θετικές συνέπειες στην απόδοσή μας, την παραγωγικότητά μας, τη συμπεριφορά μας και κυρίως στην υγεία μας. Ετσι, μόνο από αυτά μπορεί τελικά να αποφύγουμε την απόλυση μόνο και μόνο επειδή είχαμε προετοιμαστεί και ήμασταν πιο αποτελεσματικοί και «ευχάριστοι» επαγγελματίες.

Ωστόσο, η σωστή προετοιμασία έχει και πιο ουσιαστικά πλεονεκτήματα, τα οποία θα μας φανούν πολύ χρήσιμα στην περίπτωση της απόλυσης.

 

Η σωστή προετοιμασία περιλαμβάνει τέσσερις κινήσεις που πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα:

Α’ κίνηση: προετοιμασία των οικονομικών μας.

Β’ κίνηση: Αποτελεσματικότερη εργασία

Γ΄κίνηση: Δικτύωση

Δ’ Κίνηση: Εναλλακτική επαγγελματική προοπτική

 

Ο «χρυσός κανόνας»

Η πρώτη κίνηση είναι να καταγράψουμε την οικονομική μας κατάσταση και να βάλουμε σε εφαρμογή τον λεγόμενο «χρυσό κανόνα της οικονομίας». Ο κανόνας αυτός λέει ότι οι δαπάνες δεν πρέπει να ξεπερνούν το 60% των ακαθάριστων εσόδων μας. Το υπόλοιπο 40% πρέπει να αποταμιεύεται. Η αποταμίευση είναι σημαντική σήμερα ειδικά αν έχουμε οικογενειακές υποχρεώσεις και δόσεις στεγαστικών δανείων. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να έχουμε στην «άκρη» χρήματα που αντιστοιχούν τουλάχιστον σε τρεις δόσεις.


Παράδειγμα

Ας δούμε την οικονομική προετοιμασία με ένα παράδειγμα:

Εστω μία οικογένεια όπου εργάζονται οι δύο σύζυγοι, έχουν ένα παιδί και ζουν σε δικό τους σπίτι, το οποίο έχουν αγοράσει με στεγαστικό δάνειο. Οι μεικτές αποδοχές του συζύγου ύστερα από 10 χρόνια υπηρεσίας είναι 2.000 ευρώ και της συζύγου, ύστερα επίσης από 10 χρόνια, είναι 1.800 ευρώ το μήνα. Το στεγαστικό δάνειο είναι ποσού 200.000 ευρώ με επιτόκιο 5% για 25% χρόνια.

Με αυτά τα δεδομένα, μία σωστή διαχείριση απαιτεί:

Πρώτον, οι μηνιαίες δαπάνες να μην ξεπερνούν το 60% των ακαθάριστων εσόδων. Τα ακαθάριστα έσοδα κάθε μήνα για την οικογένεια του παραδείγματος είναι 3.800 ευρώ. Επομένως οι δαπάνες δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 2.280 ευρώ.

Δεύτερον, τα καθαρά μηνιαία έσοδα εκτιμώνται γύρω στα 2.700 ευρώ. Επομένως τα υπόλοιπα 420 ευρώ (2.700 – 2.280 ευρώ) πρέπει να αποταμιεύονται.

Τρίτον, η δόση του δανείου υπολογίζεται σε περίπου 1.000 ευρώ το μήνα. Αρα στην τράπεζα θα πρέπει να έχουμε τουλάχιστον 3.000 ευρώ που αντιστοιχούν σε αποταμίευση επτά μηνών.

Τέταρτον, οι υπόλοιπες μηνιαίες δαπάνες (πλην στεγαστικού δανείου) δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 1.280 ευρώ.

Πέμπτον, ξεπληρώνουμε ό,τι χρέη μπορούμε να ξεπληρώσουμε (μικρά υπόλοιπα καρτών κλπ)

Εκτον, επιλέγουμε ένα ασφαλιστικό προϊόν το οποίο θα μας πληρώνει τις δόσεις του δανείου για έξι μήνες σε περίπτωση ανεργίας. Αυτό γίνεται με τους εξής τρόπους: α) επιλέγουμε το στεγαστικό δάνειο από τράπεζα που προσφέρει αυτή τη δυνατότητα, β) μεταφέρουμε το δάνειο σε τράπεζα που προσφέρει την κάλυψη αυτή, γ) αγοράζουμε έξτρα ασφαλιστικό προϊόν για την κάλυψη αυτή.

 

Το καλό σενάριο

Αν είμαστε σε θέση να φέρουμε τα οικονομικά μας σε αυτή την κατάσταση, ουσιαστικά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, διότι:

α) Αν απολυθεί ένας από τους δύο συζύγους, τότε θα λάβει αποζημίωση περίπου 13.000 ευρώ (αν προειδοποιηθεί πέντε μήνες πριν η αποζημίωση μειώνεται στο μισό).

β) Οι τρεις δόσεις που υπάρχουν στην «άκρη» μαζί με τα επιδόματα ανεργίας και την αποζημίωση (ακόμα και αυτή των 6.000 ευρώ) αποπληρώνουν κανονικά το δάνειο για 11 με 12 μήνες. Αν μάλιστα γίνει χρήση της ασφαλιστικής κάλυψης για πληρωμή έξι δόσεων, τότε προσφέρεται συνολική «πίστωση χρόνου» 1,5 έτους.

γ) Τα εισοδήματα της συζύγου αρκούν για την κάλυψη των μηνιαίων αναγκών, χωρίς όμως να μείνει τίποτα στην «άκρη» για ώρα ανάγκης. Ολα αυτά χωρίς να στερηθεί η οικογένεια τίποτα για 1,5 χρόνο μετά την απόλυση, σε σχέση με πριν. Ομως, για να μείνει κάτι στην άκρη, θα πρέπει να περιοριστούν οι μηνιαίες δαπάνες από 1.280 ευρώ στα 1.080 ευρώ (60% χ 1.800 ευρώ της συζύγου). Δηλαδή απαιτούνται περικοπές 200 ευρώ το μήνα. Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Διαβάστε στο β’ μέρος «η ζωή μετά την απόλυση» το πως.


Το κακό σενάριο

Ο «χρυσός κανόνας» θεωρητικά εφαρμόζεται σε όλα τα εισοδήματα. Στην πράξη, όταν για παράδειγμα ο μισθός είναι 700 ευρώ το μήνα, είναι δύσκολο να αποταμιεύεται το 40%. Διότι το 60% των 700 ευρώ δεν είναι αρκετό για να ζήσει κάποιος.

Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση; Προφανώς η ζωή ενός ατόμου με 700 ευρώ πρέπει να είναι πιο περιορισμένη. Ωστόσο, ο περιορισμός των δαπανών δεν αποτελεί σωστή λύση, παρά μόνο παροδική. Η σωστή λύση είναι η αύξηση των εσόδων. Το πως γίνεται αυτό αποτελεί ένα άλλο μεγάλο και δύσκολο κεφάλαιο.

Αν όμως κάποιος που παίρνει 700 ευρώ χάσει τη δουλειά του ή φοβάται ότι θα τη χάσει υπάρχουν κάποιες άμεσες και προσωρινές κινήσεις που μπορεί να κάνει:

Πρώτον, πουλά ό,τι δεν χρειάζεται πάρα πολύ: από αυτοκίνητο μέχρι βιβλία.

Δεύτερον, μετακομίζει αμέσως σε φθηνότερο διαμέρισμα ή αν δεν έχει οικογένεια καλό είναι να επιστρέψει στο πατρικό του.

Τρίτον, με την αποζημίωση και τις ρευστοποιήσεις (βιβλία, έπιπλα κλπ) ξεπληρώνει όσες περισσότερες υποχρεώσεις έχει (κάρτες, δάνεια, δόσεις αυτοκινήτου, ενοίκια κλπ).

Τέταρτον, αναζητά άμεσα μία εργασία έστω και προσωρινή και εκτός των όσων έχει σπουδάσει ή έχει ονειρευτεί για τη ζωή του.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) μάς απέλυσαν. Τι κάνουμε; Σίγουρα δεν βάζουμε το κεφάλι κάτω.

Πολλοί έχουμε δει την ταινία «ραντεβού στον αέρα», όπου ο Τζορτζ Κλούνεϊ υποδύεται έναν επαγγελματία που ειδικεύεται στο να… απολύει. Αφού ανακοίνωνε στον «τυχερό» την απόλυση, έκλεινε με το εξής παρηγορητικό: «Στην ίδια θέση με σένα βρέθηκαν αυτοί που έφτιαξαν αυτοκρατορίες». Οσο κι αν φαίνεται ως παρηγοριά, πρόκειται για μια αλήθεια. Είναι αμέτρητες οι ιστορίες που διαβάζουμε, σύμφωνα με τις οποίες η απόλυση αποτέλεσε για πολλούς επαγγελματίες την αφετηρία για μια νέα επιτυχημένη ζωή. Και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά σε όλους εμάς τους επαγγελματίες που εδώ και περίπου δύο δεκαετίες βλέπουμε συναδέλφους να απολύονται και ύστερα από λίγο καιρό τους ζητάμε… δουλειά!

 

Η θεωρία του «ξοβολέματος»

Δεν είναι οι εξαιρέσεις. Είναι ο κανόνας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με τη θεωρία, ο άνθρωπος «αγαπάει» και «προτιμά» αυτό που γνωρίζει ή που του είναι περισσότερο οικείο. Οι αγγλοσάξονες το λένε με μία παροιμία: «καλύτερος διάβολος είναι αυτός που γνωρίζεις». Ετσι, παιδιά που είχαν γονείς μισθωτούς τείνουν να γίνονται μισθωτοί – υπάλληλοι. Μπορεί να κάνουν καλές σπουδές, να έχουν προσόντα και να ακολουθήσουν μια ανοδική πορεία, αλλά ως μισθωτοί. Παιδιά ελεύθερων επαγγελματιών τείνουν να γίνονται ελεύθεροι επαγγελματίες. Δεν ακολουθούν κατ’ ανάγκη το επάγγελμα των γονιών. Επίσης, παιδιά επιχειρηματιών τείνουν να γίνονται επιχειρηματίες.

Λέμε «τείνουν» διότι ένας βασικός κανόνας στην ψυχολογία είναι ότι δεν υπάρχει άρρηκτη σχέση μεταξύ αιτίας και αιτιατού. Απλώς στατιστικά έχουν παρατηρηθεί κάποιες συσχετίσεις. Οπως επίσης έχουν παρατηρηθεί συσχετίσεις με αντιδραστικές συμπεριφορές. Για παράδειγμα, παιδιά ιατρών (ελεύθερων επαγγελματιών) αντιδρούν και αποφεύγουν να γίνουν γιατροί και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Με λίγα λόγια είναι πολύ σπάνιο ένα παιδί στην εφηβεία να προετοιμάζεται ενσυνείδητα και με απόλυτη σιγουριά για το επαγγελματικό του μέλλον. Εξάλλου δεν έχει επαγγελματικές εμπειρίες. Οι εικόνες του περιορίζονται σε αυτά που βλέπει από τους άλλους και από αυτά που του μεταφέρονται. Τι του μεταφέρεται και πως αποκωδικοποιείται το μήνυμα; Οχι πάντα αντικειμενικά.

Ετσι, λοιπόν, οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν σπουδάσει αυτό που ήθελαν και το κυριότερο ότι ακολουθούν το επάγγελμα που τους αρέσει ή που τους ταιριάζει περισσότερο ή στο οποίο μπορούν να ανταποκριθούν περισσότερο. Το χειρότερο από όλα είναι όταν κάποιος πιστεύει ότι η σημερινή δουλειά είναι ό,τι καλύτερο, διότι δεν έχει τα προσόντα και τις ικανότητες να έκανε κάτι άλλο ή αυτό που θα του άρεσε.

Βέβαια, στην πράξη ελάχιστοι παραδέχονται ότι έχουν κάνει λάθος επιλογές. Οχι διότι είναι εγωιστές, αλλά επειδή έτσι πιστεύουν. Χρειάζεται μεγάλη και ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας για να διαπιστώσουμε εάν η ζωή που κάνουμε και που δεν θέλουμε να χάσουμε είναι αυτή που μας αρέσει ή απλώς έχουμε βολευτεί με αυτήν.

Τέλος, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την κατηγορία των ανθρώπων που πείθουν τον εαυτό τους ότι κάνουν ακριβώς αυτό που θέλουν.

Οπως υπάρχουν όλες αυτές οι κατηγορίες – καταστάσεις, υπάρχουν και αυτοί που είτε από τύχη είτε από σωστή επιλογή κάνουν σήμερα αυτό που ήθελαν και που τους ταιριάζει.

 

Η δυσκολία

Είτε ανήκει κάποιος στη μία, είτε στην άλλη κατηγορία η απόλυση αποτελεί μία πολύ δύσκολη κατάσταση για πολλούς λόγους.

Πρώτος και ίσως ο κυριότερος λόγος είναι ότι μας χαλάει τον προγραμματισμό και μας «ξεβολεύει» από αυτό που είχαμε συνηθίσει.

Δεύτερος βασικός λόγος έχει σχέση με την οικονομική κατάσταση.

Τρίτος και επίσης σπουδαίος λόγος είναι η αβεβαιότητα που προκαλεί για το μέλλον, ενισχύοντας την ανασφάλεια και το στρες.

 

Τέσσερα στάδια

Η σωστή αντιμετώπιση αυτής της δύσκολης κατάστασης απαιτεί τέσσερα βασικά στάδια:

1ο στάδιο: προσδιορίζουμε με τον εαυτό μας ακριβώς τη βασικότερη αιτία για την οποία μας στεναχωρεί η απόλυση (πχ μας θίγει, μας ρίχνει την αυτοεκτίμηση, νοιώθουμε αδικημένοι, ερχόμαστε σε οικονομικό αδιέξοδο, καταστρέφονται ή πάνε πίσω τα σχέδιά μας κλπ).

2ο στάδιο: τοποθετούμε με τον εαυτό μας το συναίσθημα μετά την απόλυση στη σωστή διάσταση. Γιατί μας θίγει τόσο πολύ, τι μέγεθος έχει πραγματικά το οικονομικό πρόβλημα που δημιουργείται, τι έννοια έχει το αν και πόσο αδικηθήκαμε κλπ.

3ο στάδιο: κάνουμε την αυτοκριτική μας όσο το δυνατόν πιο ειλικρινά και αντικειμενικά. Καταγράφουμε τα θετικά και τα αρνητικά μας σημεία.

4ο στάδιο: καταστρώνουμε τα σχέδια για την επόμενη μέρα. Διότι η ζωή συνεχίζεται και μετά την απόλυση και όπως θα δούμε μπορεί να είναι καλύτερη. Είναι στο χέρι μας.

 

Η μέθοδος

Για να μπορέσουν όλα αυτά να λειτουργήσουν σωστά και να είναι αποτελεσματικά θα πρέπει πρώτα από όλα να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας. Είναι απαραίτητο να περάσουμε κάποιο διάστημα χωρίς να σκεφτόμαστε και να κάνουμε τίποτα πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε με τον εαυτό μας και να καταστρώνουμε σχέδια. Ακόμα και τις ώρες που δεν σκεφτόμαστε, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται όλα τα σκόρπια δεδομένα που έχουμε, τα ιεραρχεί, τα ταξινομεί και προετοιμάζει το έδαφος για πιο αποτελεσματική ανάλυση.

Επομένως, τα βήματα μετά την ανακοίνωση της απόλυσης είναι τα εξής:

 

Η είδηση

Ανακοινώνουμε την απόλυσή μας στην οικογένειά μας και μιλάμε για την εξέλιξη αυτή και για τα συναισθήματά μας με πρόσωπα που τα νιώθουμε πολύ δικά μας (σύζυγος, αδέλφια, φίλοι κλπ).

 

Αποζημίωση και χάρηκα πολύ

Παίρνουμε την αποζημίωση, την καταθέτουμε στον τραπεζικό λογαριασμό μας και στη συνέχεια επιστρέφουμε στην εργασία όπου χαιρετάμε και ευχαριστούμε τους συναδέλφους, τη διεύθυνση και την εργοδοσία για τη συνεργασία που είχαμε. Οσο πικραμένοι κι αν είμαστε, δεν πρέπει να κλείνουμε πόρτες. Μάλιστα κάποιοι συστήνουν να ανοίξουμε έναν νέο τραπεζικό λογαριασμό για να καταθέσουμε την αποζημίωση, σηματοδοτώντας έτσι μια νέα αρχή. Επίσης, συστήνουν να κάνουμε πάρτι με φίλους και συναδέλφους για να γιορτάσουμε την απόλυση. Δεν γνωρίζω για το τελευταίο πόσο δόκιμο και πόσο εφικτό είναι, καθώς μπορεί από μερικούς να ερμηνευθεί ως «υστερική αντίδραση» ή ως κάτι «ειρωνικό» ή «αλαζονικό».

 

ΟΑΕΔ

Γραφόμαστε στον ΟΑΕΔ και ζητάμε έναν σύμβουλο απασχόλησης. Ζητάμε να ενημερωθούμε για όλα τα επιδόματα, τα επιδοτούμενα προγράμματα και τις εναλλακτικές που έχουμε.

 

Γυμναστήριο

Δίνουμε στον εαυτό μας όσο χρόνο γίνεται περισσότερο για να ηρεμήσει και να μην ασχολείται με την αναζήτηση εργασίας. Ο χρόνος αυτός εξαρτάται φυσικά από τις οικονομικές υποχρεώσεις. Στο διάστημα αυτό προσπαθούμε να ηρεμήσουμε, να ξεκουραστούμε, να ζήσουμε περισσότερο με την οικογένεια και τα παιδιά μας, να δούμε φίλους, να πάμε στο γυμναστήριο, να διαβάσουμε και να ενημερωθούμε για τις τάσεις της αγοράς και τέλος πάντων να κάνουμε ό,τι δεν προλαβαίναμε να κάνουμε μέχρι σήμερα.

 

Παίρνει φωτιά το Linkedin και το facebook

Σε όλο αυτό το διάστημα της «ηρεμίας» ξεκινά εντατικό πρόγραμμα δικτύωσης. Πρώτο βήμα είναι να μελετήσουμε την ατζέντα με τα τηλέφωνα και τις κάρτες. Κάνουμε ξεκαθάρισμα και ιεραρχούμε τις γνωριμίες μας. Δεν ψάχνουμε δουλειά, δεν ζητάμε δουλειά. Ανοίγουμε λογαριασμό στο Linkedin (αν δεν έχουμε ήδη) και σε άλλες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης που μας αρέσουν (πχ facebook). Ανανεώνουμε τα στοιχεία μας και αναζητάμε και μιλάμε με φίλους. Ανταλλάσσουμε πληροφορίες, άρθρα, ανέκδοτα κλπ. Ξαναβρίσκουμε παλιούς συμφοιτητές, συμμαθητές, φίλους. Ξαναζεσταίνουμε παλιές γνωριμίες.

 

Νοικοκύρεμα

Σε όλη αυτή την περίοδο πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα οικονομικά μας. Η περίοδος «ηρεμίας» δεν σημαίνει μόνο γυμναστήριο, ταξίδια και «shopping therapy». Κυρίως σημαίνει ότι βάζω τα προβλήματα και τις υποχρεώσεις σε μία σειρά για να μειώσουμε το επίπεδο άγχους. Το στρες μειώνεται κατακόρυφα όταν γνωρίζουμε τις υποχρεώσεις και σιγά σιγά τις τακτοποιούμε. Δεν μειώνεται το στρες όταν αναβάλλουμε για αύριο τη λύση των προβλημάτων.

 

Μέτρα λιτότητας

Καταγράφουμε με ακρίβεια την οικονομική μας κατάσταση, δηλαδή τις πηγές εσόδων (αποζημίωση, επιδόματα – βοηθήματα ανεργίας, επιδοτούμενα σεμινάρια για άνεργους, ενοίκια, εισοδήματα συζύγου κλπ) και τις υποχρεώσεις (δαπάνες σπιτιού, έξοδα παιδιών, δάνεια, κάρτες κλπ). Τα έσοδα και οι υποχρεώσεις καταγράφονται σαν βιβλίο «εσόδων – εξόδων» με μεγάλη λεπτομέρεια σε εβδομαδιαία και μηνιαία βάση. Σε αυτό θα βοηθούσε να πάρουμε ένα ημερολόγιο και να γράφουμε κάθε μέρα τα έσοδα και τα έξοδα. Στη συνέχεια να σημειώνουμε το σύνολο σε εβδομαδιαία βάση και όλα αυτά να τα συγκρίνουμε με το τι είχαμε προϋπολογίσει από την αρχή του μήνα. Με τον τρόπο αυτό θα διαπιστώσουμε το κατά πόσο ακριβείς είμαστε με τις προβλέψεις και κυρίως αν έχουμε σωστή άποψη για την οικονομική μας κατάσταση. Το κυριότερο είναι ότι θα μας βοηθήσει να μάθουμε την πραγματική εικόνα.

 

Αναζήτηση εσόδων

Μαζεύουμε όσο το δυνατόν περισσότερη ρευστότητα μπορούμε: ζητάμε δανεικά που δεν μας έχουν επιστραφεί, πουλάμε αντικείμενα που δεν χρειαζόμαστε. Στην ανάγκη πουλάμε αυτοκίνητα και σπίτια. Ενημερωνόμαστε και κάνουμε χρήση όλων των επιδομάτων και βοηθημάτων που δικαιούμαστε ως άνεργοι.

 

Μείωση δαπανών

Περιορίζουμε τις σπατάλες στο ελάχιστο δυνατόν. Δεν κόβουμε το φαϊ, ούτε την έξοδο, ούτε το γυμναστήριο. Απλά δεν πάμε ταξίδια αναψυχής κάθε εβδομάδα στο εξωτερικό, δεν τρώμε κάθε βράδυ έξω, δεν γραφόμαστε στο ακριβότερο γυμναστήριο-spa της Ελλάδας. Αλλάζουμε συνήθειες και μαγειρεύουμε και τρώμε σπίτι, πάμε μια απλή βόλτα, επιλέγουμε ένα οικονομικό γυμναστήριο, χρησιμοποιούμε συγκοινωνίες κλπ.

 

Ρύθμιση χρεών

Με τη βεβαίωση του ΟΑΕΔ ότι είμαστε άνεργοι επισκεπτόμαστε τις τράπεζες στις οποίες έχουμε δάνεια και κάρτες. Ενημερώνουμε ότι είμαστε άνεργοι και ότι μπορεί να υπάρξουν δυσκολίες στην αποπληρωμή κάποιων δόσεων και ορισμένο χρονικό διάστημα. Η ενημέρωση γίνεται και γραπτώς και ζητάμε αναχρηματοδότηση ή άλλου είδους ρύθμιση. Υπάρχουν διάφορες εναλλακτικές: πάγωμα δόσεων, αποπληρωμή πιστωτικής κάρτας με χαμηλότοκο καταναλωτικό δάνειο, μεταφορά υπολοίπων, επιμήκυνση της διάρκειας του δανείου για μείωση της δόσης κλπ. Αυτό που πρέπει να ξέρουμε ότι μετά τη γραπτή ενημέρωση για την κατάστασή μας, το πρόβλημα θα το έχει η τράπεζα σε περίπτωση αδυναμίας να πληρώσουμε κάποια ή κάποιες δόσεις.

 

Interview στον εαυτό μας

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι η πιο δύσκολη συζήτηση γίνεται με τον εαυτό μας. Ηρθε η ώρα να ρωτήσουμε και να απαντήσουμε στις εξής ερωτήσεις:

* Τι έμαθες από την προηγούμενη δουλειά σου;
* Τι έμαθες από την απόλυση μέχρι σήμερα;
* Τι θα ήθελες πραγματικά να κάνεις;
* Τι γνωρίζεις, τι μπορείς να κάνεις;
* Εχεις σκεφτεί πως θα το κάνεις;
* Υπάλληλος, ελεύθερος επαγγελματίας ή επιχειρηματίας;
* Ποια δουλειά σου αρέσει;
* Γνωρίζεις ποιες είναι οι συνθήκες στην αγορά;
* Εχεις κάποια καλή ιδέα;
* Εχεις λεφτά να χρηματοδοτήσεις την ιδέα σου;
* Αν δεν έχεις, μπορείς να βρεις λεφτά;
* Πόσο ρίσκο είσαι διατεθειμένος να πάρεις;
* Μήπως μπορείς να βρεις συνέταιρο;
* Ρώτησες για επιδοτούμενα προγράμματα; Τα μελέτησες καλά;
* Εκανες έρευνα αγοράς;
* κλπ κλπ.

 

Η απόφαση

Οταν απαντηθούν όλες οι κρίσιμες ερωτήσεις που επιλέξαμε να θέσουμε στον εαυτό μας, αφήνουμε περιθώριο μερικές μέρες. Ορίζουμε μια ημερομηνία, κατά την οποία θα αποφασίσουμε και θα το ανακοινώσουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους υπόλοιπους.

 

Υλοποίηση

Ξυπνάμε το επόμενο πρωί, φοράμε το καλό μας χαμόγελο, παίρνουμε την τσάντα μας και τρέχουμε με φόρα στη νέα μας ζωή με την αυτοπεποίθηση της επιτυχίας.

 

Σε συνεργασία με το site www.eranistis.gr

ΠΗΓΗ: http://news.disabled.gr/?